تبليغاتX
" هستی "

" هستی "
به آفتاب سلامی دوباره خواهم داد / / به جویبار که در من جاری بود


+ نوشته شده در شنبه 1387/04/29 7:42 قبل از ظهر توسط فرزانه |


 

  الان همین الان بدترین بدترین دقایق زندگیم داره اتفاق می افته انقدر حالم بد

  شده که هیچ کس نمی تونه بفهمه هیچ کس .

  حالم خیلی بد شده .

  دیدن و لمس اتفاقی که نا خواسته داره پیش می آد داره داغونم می کنه .

  می خواستم ...

  نوشتن من قطع شده چون الان نمی تونم تایپ کنم . دستام دارن می لرزن .

  چون کسی رو دیدم که خیلی وقته می دونستم مجبورم می کنن که ببینمش.

  کسی که اصلا نمی خواستم ببینم .

 اما دیدم دیدم و قلبم بد جوری شکست .

 الان دیگه توان نوشتن ندارم فقط در سکوت به دور دستها نگاه می کنم .

+ نوشته شده در شنبه 1387/04/22 3:38 بعد از ظهر توسط فرزانه |


 

    درخت مجروح

    به عطر خویشم در می پیچد .

    ای هذیان دلپذیر که ستاره گان را به سر گیجه می کشی !

    شعله یی

    دود لالایی رویاها را اغوا می کند ،

    دلم بیدار می نشیند گر چه خود در خواب ام .

                                                                           "  کلارا خانس "

+ نوشته شده در چهارشنبه 1387/04/19 7:28 قبل از ظهر توسط فرزانه |


 

   تو قله ی خیالی و تسخیر تو محال

   بخت منی که خوابی و تعبیر تو محال

   ای همچو شعر حافظ و تفسیر مثنوی

   شرح تو غیر ممکن و تفسیر تو محال

   عنقای بی نشانی و سیمرغ کوه قاف

   تفسیر رمز و راز اساطیر تو محال

   بیچاره ی دچار تو را چاره جز تو چیست ؟

   چون مرگ ، ناگزیری و تدبیر تو محال

   ای عشق ، ای سرشت من ، ای سرنوشت من !

   تقدیر من غم تو و تغییر تو محال

                                                                             قیصر امین پور

+ نوشته شده در پنجشنبه 1387/04/06 7:39 قبل از ظهر توسط فرزانه |


  

   با اجازه تون تا اطلاع ثانوی به دلیل مشکلات کاری و درسی نمی تونم به وبلاگم

   سر بزنم و مطالب جدیدی بنویسم . چون رئیس محترم که مثل همیشه تشریف

   ندارند و من چه بخوام چه نخوام کارای دفتر می افته گردن من . تازه درسام هم

   سختر شده که اگر نخونم رفوزه می شم . پس تا بعد خدانگهدار

+ نوشته شده در سه شنبه 1387/03/28 9:54 قبل از ظهر توسط فرزانه |


+ نوشته شده در دوشنبه 1387/03/20 7:36 قبل از ظهر توسط فرزانه |


+ نوشته شده در یکشنبه 1387/03/19 8:11 قبل از ظهر توسط فرزانه |


 

 آن کیست کز روی کرم با من وفـاداری کـنـد       بر جای بدکاری چو من با من نکو کاری کند

 اول به بـانگ نای و نی گـوید بمـن پـیغـام وی      و آنگه به یک پیمانه می با من هـواداری کند

 دلبر که جان فرسود از او کام دلم نگشود از او     نومـید نـتوان بـود از او باشـد که دلـداری کـند

 گفـتم گره نگشـوده ام ز آن طـره تا من بـوده ام     گـفـتا مـنـش فـرمـوده ام تا بـا تو طـراری کند

 پشـمینه پوش تند خـو کز عـشق نشــنید سـت بـو    از مسـتیـش رمزی بگو تا ترک هشیاری کند

 چون مـن گدای بی نشان مـشکل بود یاری چـنان    سـلـطـان کجا عیـش نهان بـا رند بـازاری کـنـد

 ز آن طره ی پر پیچ و خم سهلست اگر بینم ستم     از بند و زنجیرش چه غم آن کس که عیاری کند

                                      با چشم پر نیرنگ او حافظ مکن آهنگ او

                                      کان طره ی شبرنگ او بسیار طراری کند

 

+ نوشته شده در یکشنبه 1387/03/19 7:11 قبل از ظهر توسط فرزانه |


 

 به به چند روز تعطیلی چقدر خوب وای چقدر خوشحالم

 یه استراحت درست و حسابی . مسافرت که نمی تونم برم . اما می خوام کلی

 کتاب بخونم با دوستام برم گردش خلاصه کمال استفاده رو ببرم .

 شما چطور ؟

+ نوشته شده در دوشنبه 1387/03/13 10:48 قبل از ظهر توسط فرزانه |


 

    من در این دنیا به تبعیدم .

    من یکی تبعیدی ام ، وینجا زبان جان من را هیچ انسانی نمی فهمد .

    می گذارم زیر پا بس پهنه خاک وحشی و متروک،

    بگذرانم از نظر جوبارهایی را که بالا می روند از عمق دره تا ستیغ کوه ،

    پیش چشمانم درختان برهنه ، غرق در گل ، باردار از میوه ها گردند و برگ مرده را

    از تن فرو ریزند ،

    و اینها جمله در یک دم پدید آید .

    شاخه هاشان پیش چشمانم فرو افتند بر دشت و به تیره رنگ مارانی بدل گردند .

    غریبند و شگفت انگیز رویاهای من ، آری :

                                      شباهت نیست آنها را به رویاهای هیچ انسان ،

    چو بینم مرغکان را بال بگشایند سوی صبح

                                                      با آواز و پس با ندبه و زاری ،

    و بینمشان فرود آیند و پیش چشمهای من ،

                 همی گردند عریان بانوانی با بلند گیسوان در هوا افشان :

    و سوی من بیندازند از پشت نگارین پلکها تیرنگاهی بهر صید عشق ،

    و بر رویم بتابانند لبخند از لبان انگبین آمیز ،

    و دستان سپید خویش ، عطر آگین شده از " مر " و از " کندر " ،

    به سویم باز بگشایند .

    و حتی چون نگاهی شان کنم ، همچون مهی لرزان ز چشمان محو می گردند .

    و از خود جز طنین قاه قاهی ریشخند آلود ـ

                                                  در فضا بر جای نگذارند .

                                                                                        " جبران خلیل جبران "

   

   

  

+ نوشته شده در شنبه 1387/03/11 11:56 قبل از ظهر توسط فرزانه |